Annelik Sıkıntısı

Yazar: Pazartesi, Aralık 09, 2013 ,



-Anne olduktan sonra en zoru ''Kimseye eyvallahım yok'' diyememek eskisi gibi. Yardıma şiddetle ihtiyaç duymak ve yardım edenlerin bazen çok saçma olabilen yorumlarına , nasihatlerine, hikayelerine maruz kalmak.

-Bitmek tükenmek bilmeyen , çoğunlukla iyi niyetle sorulmuş olsa da  kötü hissettiren sorulara cevap vermek hatta makul bir açıklama bulmak zorunda olmak.Örneğin:
--neden bu kadar zayıf?
--süte alışmadı mı / süt sevmeyen çocuk olur mu?
--çalıştığın için mi sana bu kadar düşkün?
--uykusu hep böyle az mı?
--biraz huysuz galiba..

Bir de bu soruların kötü niyetle sorulmuş olanları var ki tam bir ölür müsün öldürür müsün hissiyatı yaşatır insana; örneğin:
--siz bu çocuğa bakamıyor musunuz acaba??

-İçime atmak  /susmak zorunda olmak / içimden geçeni söyleyememek.. Şişiyorum sanki, patlayacak gibi oluyorum. Sindirilmiş, bastırılmış hissediyorum.

-Çocukta yolunda gitmeyen bişey varsa; zayıfsa veya uyumuyorsa veya hareketli / huysuz ise hep annesinin bişeyleri eksik yaptığı imalarına katlanmak.

Annelik galiba rekabetin tavan yaptığı , mücadelenin en amansız olduğu alanlardan biri. Yarışın sonu yok üstelik. Bebekken boyu ,kilosu , ek gıdası, uykusu, tuvalet eğitimi, kreş adaptasyonu,biraz büyüyünce okuldaki başarıları derken kariyer planlaması..Uzar gider bu liste ,elden gelen bişey yok ; heveslisine iyi yarışmalar dileyelim kendimize de bol bol sabır.

BENZER YAZILAR

0 yorum