Bu Aralar Hayat

Yazar: Cumartesi, Mart 25, 2017


Babamların gittiği şubat sonundan beri düzenimiz şöyle. Sabah 07:30'da cep telefonundan its a beautiful day çalmaya başlıyor. Telefonu çocukların odasına götürüyorum. Ben zaten uyanmış oluyorum. Genelde yataktan çıkmıyorum çünkü kahvaltı hazırlamaktan vazgeçtim bir süredir. Emre zaten kahvaltı etmiyor yani ediyor da sadece kendi istediği şeyler olursa, salamlı tost, krep , nutellalı ekmek. Eren de neredeyse aynı sayılır, eşim biraz ayılmadan iştahı açılmaz pek yemez o sebeple erken saatte. Eh o zaman ne gerek var değil mi?

Oğlanlara sabahları tablet-telefon kesinlikle yasak, bazen ellerine geçiriyorlar ve alamıyoruz daha doğrusu sabah telaşı içinde boğuşamıyoruz, bin kere hayır ve gözyaşı selini göze alamıyoruz diyelim. Sekize kadar çocukları giydirip Emre'nin okul için unutmaması gereken şeylerini alarak çıkmaya çalışıyoruz. Simitçiye uğrayıp birer simit (Açma yiyince elleri yağ oluyormuş) alıyoruz ve Emre'nin tam bir keşmekeş olan okul önü trafiğine dalıyoruz. Genelde tam o sırada çişleri geliyor, ya pet şişeye ya yakındaki bir ağaç dibine çiş yapıp , el sallayıp okula gidiyor Emre. Arkasından bakarken kendimi o kadar anneme benzetiyorum ki. O da okul yolunda, gözden kaybolana kadar arkamızdan bakardı..

Sonra kreş yoluna düşüyoruz. Eren'in yarım kalan simidini okul bahçesindeki tavuklara veriyoruz. Giriş kapısının üstündeki mor salkımları kokluyoruz ve güneş binadan içeri girer girmez Eren bana yapışıyor. Beş dakika kadar takılıyorum onunla, yemek listesine bakıyorum, kahvaltı masasına oturuyorum, sarılıyorum uzun uzun. Bir gün ağlayacak ve beni bırakmayacak diye ödüm kopuyor.

Sonra bir koşu işe geliyorum ve kendimi yine de yorgun hissediyorum .  Yine de diyorum çünkü çok değil bir buçuk sene önce bir mim yapmışlardı Güne Nasıl Başlıyorum isminde. Bakın orada ne demişim:

''Uyanma saatim sabah altı ile yedi buçuk arasında değişiyor (Gece en az bir en çok beş-altı kez uyanmış oluyorum tabi ki. Kesintisiz uyku diye bir şey yok) . İki tane alarmım var; biri Emre, biri Eren. Asla şaşmıyorlar. ''Bir gün de geç uyanalım da şu kadıncağızı şaşırtalım'' demiyorlar, o yüzden hiç saat-telefon ayarlamıyorum. ''

Neredeyse altı aydır şükür binlerce şükür ki çocuklar uyuyor. Olağan dışı bir şey olmazsa gecede en fazla bir-iki kez kalkıyorum ve sabahları uyanmaları sekizi buluyor. Uyansalar da bizi es geçip üst kata çıkıyorlar. 

Artık nasıl yorduysa bizi bu beş yıl hala uykuya açız sanki. Hala yorgun.

İki haftadır salı-cuma yarımşar gün yardımcı geliyor. Allahım nasıl bir lüks, eve gitmek ve mutfak tezgahını pırıl pırıl, çamaşırları toplanmış, katlanmış bulmak. Bilen bilir . 

Babam periton diyalizine başladı. Alışmaya çalışıyor. Sesi daha iyi. 

Salı perşembe yoga devam ediyor. Yine iki haftadır eşim spor salonuna başladı. Çarşamba- cumartesi birer saat planlıyor. 

Bodrum'da bahar ağır aksak geldi. Bugün hava çok güzel. Mimozalar açmadı daha ama eli kulağında. 

Teşekkürler hayat. 

 

BENZER YAZILAR

1 yorum

  1. Sonuna kadar arkadan bakan anne olmak ve anneye sahip olmak...işte gerçek mutluluk..

    YanıtlaSil